Antik kentlerin çevresel düzenlemeleri, hem mimari hem de sosyal ihtiyaçların bir yansıması olarak gelişmiştir. Bu kentlerin inşasında, coğrafi konum, iklim koşulları ve doğal kaynakların varlığı büyük rol oynamıştır. Surların, yolların ve diğer altyapı bileşenlerinin tasarımı, kentin savunma kapasitesinden sosyal etkileşime kadar birçok faktörü göz önünde bulundurarak yapılmıştır. Antik toplumların çevresel düzenlemeleri, sadece estetik değil, aynı zamanda işlevsellik açısından da önemli bir yere sahiptir.

Antik kentlerin çevresel düzeni hakkında şu bilgiler verilebilir:

• Surlar: Antik kentler, genellikle kerpiç veya taştan yapılmış surlarla çevrilirdi. Bu surların planlanması, stratejik amaçlar ve arazinin elverdiği olanaklar doğrultusunda yapılırdı.
• Cadde ve sokaklar: Antik Yunan kentlerinin önemli bir kısmında ızgara planlı cadde ve sokaklar bulunurdu. Bu plan türünde, kentin doğu ve batı kısımlarında kuzey-güney yönünde uzanan caddeler ile iki adet doğu-batı yönlü cadde yer alırdı.
• Kentsel altyapı: Antik Yunan kentlerinde sıhhi tesisat ve kanalizasyon sistemlerinde büyük eksiklikler vardı. Bu durum, kentsel çevrenin korunmasını zorlaştırıyordu.
• Nekropolis: Kentlerin dışında, özellikle giriş kapılarının etrafındaki yollarda mezarlıklar bulunurdu. Bu mezarlıklara "ölüler kenti" anlamına gelen "nekropolis" denirdi.
• Doğal çevre ile uyum: Bazı antik kentler, Hippokrates'in "Hava, su ve mekânlar" adlı eserinden etkilenerek planlanırdı. Bu eser, sıcaklardan etkilenmeyecek ve serin rüzgarları alacak şekilde kentlerin tasarlanmasına katkı sağlamıştır.